محققان دانشگاه پنسيلوانيا روش بهتري براي رسانش دارو به تومور يافته‌اند. آنها توانستند با استفاده از حامل‌هاي استوانه‌اي شکل به صورت پايدار، داروي ضدسرطان پاکليتکسل را به مدت 10 برابر طولاني‌تر از مشابه کروي‌شکل خود در يک مدل حيواني سرطان ريه رها کنند. اين يافته‌ها نه تنها در زمينه دارورساني مفيد مي‌باشد، بلکه به دانشمندان کمک مي‌کند درک بهتري از ويروس‌هاي استوانه‌اي شکل همانند ابولا و آنفلوآنزاي H5N1 داشته باشند. اين مقاله قبل از انتشار آن در شماره مارس 2007 به صورت آنلاين در سايت مجله انتشار يافته است. دکتر دنيس ديشر استاد مهندسي شيمي و زيست‌مولکولي در موسسه پزشکي و مهندسي Penn مي‌گويد: «اينها ذراتي هستند که با جريان حرکت مي‌کنند. جريان خود به طور ثابتي در تمام بدن پمپ مي‌شود و اين نانوذرات استوانه‌اي هماهنگ با جريان خون خود را جهت‌دهي مي‌کنند و طولاني‌تر از هر ذره ديگري مي‌توانند در جريان خون باقي بمانند و با آن حرکت کنند». در اين مطالعه تيم تحقيقاتي از نانوذرات باريک استوانه‌اي ساخته شده از پليمرهاي سنتزي براي رهايش داروي ضدسرطان پاکليتکسل در بافت تومور سرطان ريه انسان که در بدن موش کاشته شده بود، استفاده کردند. قطر اين نانوذرات استوانه‌اي حدود 20 نانومتر و طول آنها معادل طول سلول‌هاي خوني بود. چون اين نانوذرات استوانه‌اي پس از تزريق تا يک هفته در جريان خون باقي مي‌مانند، بنابراين توانستند بيشترين مقدار داروي ضدسرطان را به تومور وارد کرده و در نتيجه سلول‌هاي سرطاني بيشتري را بکشند. بدين ترتيب اندازه تومور سرطاني تا حد بسيار زيادي کاهش يافت. نانوذرات کروي معمولاً تنها تا چند ساعت در جريان خون باقي مي‌مانند.